οΥκ

Τι είναι το ΟΥΚ

Το South Park συναντά τον Καραγκιόζη, στην πιο ακομπλεξάριστη, προκλητική, ποπ σάτιρα της τηλεόρασης - την πρώτη ελληνική σειρά animation για μεγάλα και ολίγον παρμένα παιδιά.

2300 χρόνια πριν ο φιλόσοφος Μένιππος πέθανε. Ο Θεός Ερμής τον πέταξε στη βάρκα, ο Χάρος τον πέρασε απέναντι, όταν όμως ήρθε η ώρα να πληρώσει τον οβολό, ο Μένιππος είπε... «Ουκ ­αν λάβοις παρά του μη έχοντος» ...και συνέχισε να ζει εκμεταλλευόμενος το πρώτο ηλίθιο γραφειοκρατικό παραθυράκι της ιστορίας μας. 

Δυο χιλιάδες χρόνια μετά τίποτα δεν έχει αλλάξει και ακόμη κι αν πεθάνεις κάποιον πρέπει να πληρώσεις! Σήμερα τον παπά και το μαρμαρά κάποτε το βαρκάρη του Αχέροντα. Στο σήμερα (τέλοσπάντων) ο Χάρος κι ο Ερμής θέλουν να πάρουν σύνταξη και ν’αποσυρθούν με τους υπόλοιπους αθάνατους στο Μαϊάμι. Μοναδικό τους πρόβλημα είναι εκείνος ο οβολός του Μένιππου. Παρά τις σθεναρές αντιρρήσεις του Μένιππου η συμφωνία επέρχεται: Ο Μένιππος πρέπει στην σύγχρονη Ελλάδα να βρει μία νόμιμη δουλειά και να παραδώσει έναν οβολό στον Χάρο. «Ζήσε Μάη μου να φας τρι-φύλι»

Μία σύγχρονη, άγρια σάτιρα στην υποκριτική μας Ελλάδα που δεν αφήνει κανένα τοπικό μας μύθο όρθιο.

Παρακάτω μπορείτε αν θέλετε να παρακολουθήσετε ένα απο τα αγαπημένα μου επισόδεια.

Καλή διασκέδαση!!!

Επεισόδιο 13
Τίτλος επεισοδίου: Worldopoly, the Greece Edition - Part 1

Περιγραφή:

Η Ελλάδα προς πώληση για να πληρώσει τα χρέη της. Οι 6 πιο ισχυροί ηγέτες του πλανήτη ετοιμάζονται για μυστική συνάντηση σε ιδιωτικό νησί στη Μεσόγειο. Και κάπου στα υπόγεια της Εφορίας Αθανάτων, ένας πανάρχαιος φάκελος εδώ και αιώνες κρύβει την απάντηση για το χαμένο νησί της Ατλαντίδας...

Την ίδια ώρα ο Μένιππος, ο Χάρος κι ο Ερμής παίρνουν μέρος στον διαγωνισμό «Παιχνίδια με Σύνορα». Οι σημαίες της Αμερικής, της Γερμανίας, της Κίνας, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας κυματίζουν πάνω σε κτίρια της Αθήνας κι όποιος διαγωνιζόμενος καταφέρει να μαζέψει πρώτος και τις 6 σημαίες κερδίζει το μεγάλο έπαθλο των 100.000 ευρώ! Μόνο που ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, η ρώσικη σημαία είναι πιο σπάνια κι από συλλεκτικό αυτοκολλητάκι Πόκεμον και οι περιοχές στις οποίες υψώνονται οι σημαίες των Συμμάχων αγοράζονται πραγματικά. Γιατί οι Μεγάλες Δυνάμεις του Πλανήτη μοιράζουν την Ελλάδα με ένα παιχνίδι διαπραγματεύσεων και αγοραπωλησιών: 

Worldopoly, the Greece Edition. Θα μπορέσουν οι Μένιππος, Χάρος και Ερμής να μαζέψουν και τις έξι σημαίες κερδίζοντας τα 100.000 ευρώ; Να σταματήσουν τις Μεγάλες Δυνάμεις πριν ξεπουλήσουν ό,τι πιο όμορφο υπάρχει στην Ελλάδα; Να υπερνικήσουν την συμπαντική γραφειοκρατία; Και να πάρουν στα χέρια τους τον «Φάκελο Ατλαντίδα» και την αρχαία μυστική γνώση που κρύβει στις κιτρινισμένες σελίδες του; 

'Ολα αυτά κι άλλα πολλά σ' ένα επεισόδιο που αποκαλύπτει μια για πάντα με ποιον τρόπο μια γυναίκα θα σφραγίσει ανεξίτηλα τη μοίρα του Μένιππου και του Χάρου, το υπέρτατο μυστικό όπλο του Τέταρτου Ράιχ, γιατί ο Πούτιν παίζει Worldopoly χωρίς πιόνι, πώς ο Ερμής έγινε ο θεός των κλεφτών, γιατί ο Χάρος αναγκάζεται να βγει απ' την σύνταξη και να επιστρέψει στην παλιά του δουλεία, και τί συνέβη τελικά με την εξαφάνιση της Ατλαντίδας.

Α ναι, και τί γίνεται όταν ο Μένιππος πληρωθεί. Και πεθάνει.

Επεισόδιο 13
Τίτλος επεισοδίου: Worldopoly, the Greece Edition - Part 2

Χαρακτήρες

Μένιππος
"No money, no πεθάνει!"

Ο Μένιππος, κυνικός φιλόσοφος. Του αρέσει ν’ ανοίγει βιβλία, φασαρίες και γυναικεία πόδια, έχει να κάνει μπάνιο απ’ τον Μεσαίωνα κι άμα τον γυρίσεις ανάποδα, το πολύ να πέσουν μάσκες του Γκρούτσο Μαρξ, προφυλακτικά και τσίχλες. Ακούραστα εκνευριστικός, αδιάντροπα σεξομανής και αλλοπρόσαλλα ιδεαλιστής, θα τον βρεις σε πορείες στο Σύνταγμα να διαδηλώνει και να σπάει πλάκα με τα νεύρα των άλλων ταυτόχρονα, σε μεταμεσονύχτιες προβολές να ρεύεται στην πιο ενδιαφέρουσα σημειολογικά σκηνή της ταινίας, στην άκρη της Εθνικής Οδού ν’ ακούει Τζόπλιν τρώγοντας βρώμικο ή στην κατάληψη των αναρχικών να πηδάει κανά γκομενάκι (ή τέσσερα)... Εδώ και 2.300 χρόνια χρωστάει έναν οβολό στον Χάρο... και δεν έχει κανένα σκοπό να πληρώσει...


Ερμής
"Μπορώ να τον σκοτώσω;"

Ο Ερμής, μην τον πεις ταχυδρόμο, τσαντίζεται. Γουστάρει την πολυτέλεια, να τον λατρεύουν σαν Θεό (που είναι κιόλας) και να σκοτώνει τον Μένιππο. Σχιζοφρενικά οξύθυμος, εξωφρενικά φιλοχρήματος κι απροκάλυπτα εγωμανής, θα τον βρεις για shopping στο Κολωνάκι, για ποτό σε οποιοδήποτε club με VIP section ή για δείπνο με δήθεν φίλους στον Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης. Ξέρει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πάρουν το ευρώ απ’ τον Μένιππο αλλά άμα του μπει κάτι στο κεφάλι, δεν ησυχάζει με τίποτα... (ούτε και κανείς άλλος γύρω του).


Χάρος
"Και μη με λες Χάρη!!!"

Ο Χάρος, βαρκάρης ψυχών στον Αχέροντα. Φοβάται την Εφορία, τους δερματολόγους και τον Γούντυ Άλλεν και του αρέσει να γνωρίζει κόσμο, αλλά στον κόσμο δεν αρέσει να γνωρίζει αυτόν. Αδιόρθωτα loser, παιδικά αφελής και αθεράπευτα ερωτευμένος με την Σταχτοπούτα, θα τον βρεις νά’χει φάει πόρτα στο Island, σε συναυλίες της Νατάσας Μποφίλιου, στο chat του Facebook με ψεύτικη φωτογραφία ή στο Ζάππειο να ταίζει πάπιες... Εδώ και 2300 χρόνια κυνηγάει τον Μένιππο για να πάρει τον οβολό του και να κλείσει ταμείο... αλλά δεν τα έχει καταφέρει ακόμα...

Παράνομη, Λαθραία και Άναρχη Αλιεία (ΠΛΑ)

Η συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση ψαριού στην παγκόσμια αγορά οδήγησε ευρωπαϊκούς και ασιατικούς αλιευτικούς στόλους στις ακτές της Δυτικής Αφρικής.

Η Ε.Ε. παίρνει ψάρια από τα πιο φτωχά κράτη του πλανήτη… για να καλύψει τις ανάγκες της σε ψάρι.

Έχουν καταστρέψει τα δικά τους ιχθυοαποθέματα και τώρα ψαρεύουν όλο και περισσότερο στη Δυτική Αφρική, παίρνοντας το φαΐ απ’  το στόμα των ανθρώπων… που το χρειάζονται περισσότερο.

Εκατοντάδες αλιευτικά σκάφη πειρατές ψαρεύουν παράνομα στα χωρικά ύδατα φτωχών κρατών όπως η Σενεγάλη, η Γουινέα, η Μαυριτανία αποψιλώνοντας τον ωκεανό από κάθε μορφή ζωής.

Σέρνουν μια τράτα στο βάθος του ωκεανού που καταστρέφει το οικοσύστημα. Μαζεύουν αδιακρίτως ό,τι κολυμπάει, ανεξάρτητα απ’ το βάθος της θάλασσας, την εποχή του χρόνου ή το είδος του ψαριού.  

Διαλέγουν μόνο τα ψάρια για τα οποία έχουν παραγγελίες και τα υπόλοιπα τα πετάνε νεκρά στη θάλασσα ανά τόνους. Πετάνε τόνους νεκρών ψαριών στη θάλασσα… καταδικάζοντας εκατομμύρια αφρικανούς στη φτώχεια και τη πείνα.

Στο Σεν Λουί δεν υπάρχει γεωργία, δεν υπάρχει κτηνοτροφία, δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από την αλιεία, που επιτρέπει την επιβίωση της πόλης. Στο παρελθόν έπιαναν ψάρια κοντά στη στεριά, τώρα οι ψαράδες ανοίγονται στη θάλασσα και δε βγάζουνε τίποτα άλλο παρά μόνο σαρδέλες. Στο παρελθόν αυτό το ψάρι δεν το τρώγανε καθόλου, το είχανε για δόλωμα. Αλλά δε βρίσκουνε πια καλά ψάρια καθώς τα ξένα αλιευτικά σκάφη έχουν κατασπαράξει τα πάντα.

Έρχονται οι χορτασμένοι και παίρνουν απ’ το στόμα το φαγητό των φτωχών…

Οι παραδοσιακοί ψαράδες της Σενεγάλης με τα πενιχρά τους μέσα δε μπορούν να ανταγωνιστούν τα τεράστια αλιευτικά σκάφη και τελικά αρκετοί είναι εκείνοι που αρχίζουν να εξαρτώνται από αυτά για δουλειά. Το μεροκάματο του ναύτη είναι ελάχιστο, οι συνθήκες άθλιες, το ωράριο εξοντωτικό. Υπάρχουν μέρες που τα πόδια τους πρήζονται στις μπότες και για να τις βγάλουν χρειάζονται μαχαίρι, άλλες φορές οι ναύτες μένουν για μέρες χωρίς φαγητό. 

Αν κάποια στιγμή αισθανθούν μια μικρή αδιαθεσία ή ένα πονοκέφαλο θα πρέπει να δανειστούν χρήματα για να αγοράσουν μια ασπιρίνη. Πολλοί είναι αυτοί που αρρώστησαν και στο τέλος δεν τα κατάφεραν και πέθαναν καθώς δεν είχαν τα χρήματα για να αγοράσουν τα φάρμακα. Φάρμακα που κοστίζουν 20.000φράγκα δηλαδή γύρω στα 40.00€. 

Πολλοί περισσότεροι είναι εκείνοι οι ψαράδες που, μη μπορώντας να κερδίσουν πλέον τα απαραίτητα για να επιβιώσουν, παίρνουν τις ίδιες πιρόγες που έβγαιναν για ψάρεμα και κατά δεκάδες προσπαθούν να πλεύσουν στον ωκεανό και να φτάσουν στην ισπανική ακτή, με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής. 

Η Ε.Ε., για να προλάβει το κύμα των μεταναστών, έχει στείλει στη Σενεγάλη πλοία της FRONTEX, του συνοριακού της στρατού. Θα αρκούσε να πάρει μέτρα κατά τη πειρατικής αλιείας και κανείς δε θα προσπαθούσε να φύγει από εδώ. Θα ζούσε απ’ το ψάρεμα. Όμως ο βυθός των ωκεανών είναι γεμάτος από κουφάρια παιδιών, που χάθηκαν στην περιπέτεια.

Από πού έρχεται το ψάρι που τρώτε;

ΚΛΕΒΩΝΤΑΣ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ.

Θα δείτε τη ταμπελίτσα που θα γράφει π.χ. φαγκριά, φρέσκα πελαγίσια 12.98€ το κιλό. ΣΕΝΕΓΑΛΗΣ.

Θυμηθείτε: Όταν τρώτε ένα ψάρι που έχει αλιευθεί παράνομα, τρώτε τη ζωή ενός Σενεγαλέζου ψαρά.

ΕΞΑΝΤΑΣ

Το σχέδιο για την καταπολέμηση της πειρατείας:

1) Λιμάνια (όπως το Λας Πάλμας στην Ισπανία) πρέπει να απαγορεύσουν το "ξέπλυμα" παράνομων ψαριών και να μην παρέχουν υπηρεσίες στα πειρατικά αλιευτικά σκάφη. Αν δεν μπορούν οι πειρατές να διακινήσουν τα παράνομα φορτία τους και να ανεφοδιάσουν τα σκάφη τους, όλη η βρόμικη επιχείρηση θα καταρρεύσει.

2) Όλα τα σουπερμάρκετ, οι ψαραγορές και οι ιχθυοπώλες πρέπει να είναι σε θέση να ελέγξουν την προέλευση των ψαριών που διακινούν και να μπορούν να αποδείξουν ότι τα ψάρια δεν έχουν αλιευθεί παράνομα. Οι προμηθευτές που δεν το κάνουν αυτό, δεν θα πρέπει να επιτρέπεται να πωλούν τα προϊόντα τους στους καταναλωτές.

3) Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη των σκαφών τους και να παρακολουθούν τις δραστηριότητές τους. Οι αρχές πρέπει αμέσως να ανταλλάσσουν πληροφορίες για να σταματήσει η πειρατική αλιεία και να εμποδίσουν τα παράνομα ψάρια να διακινούνται στην αγορά.  

4) Πολλές φορές τα παράνομα σκάφη δεν πιάνουν ποτέ λιμάνι αλλά μεταφορτώνουν τα ψάρια τους σε πλοία - φορτηγά  στην θάλασσα. Αν η μεταφόρτωση στη θάλασσα κρινόταν παράνομη τότε θα ήταν πολύ πιο δύσκολο για τους πειρατές να διακινούν τα τη λεία τους σε όλο τον πλανήτη.

5) Κάποια σκάφη και εταιρίες έχουν βρεθεί πολλές φορές να παραβιάζουν τους κανόνες. Αυτά τα σκάφη θα πρέπει να δίνονται στη δημοσιότητα σε μια ενιαία λίστα έτσι ώστε όλα τα κράτη να μπορούν να αρνούνται τις υπηρεσίες τους ή να απαγορεύουν να εκφορτώνονται τα ψάρια στα λιμάνια τους.

6) Θα πρέπει να δίνεται διεθνής βοήθεια σε αναπτυσσόμενες χώρες ώστε να μπορέσουν να προστατέψουν τα πλούσια αλιευτικά τους πεδία από τους πειρατές. Ενώ τα αποθέματα στο βόρειο ημισφαίριο έχουν εξαντληθεί, τα αλιευτικά σκάφη μεταφέρονται σε νοτιότερες περιοχές, μέσα στα νερά φτωχών κρατών, που δεν έχουν την υποδομή να προστατέψουν την δική τους αλιεία.

GREENPEACE

Cesaria Evora - Sodade

Quem mostro'b
ess caminho longe.
Quem mostro'b
ess caminho longe.
Ess caminho
pa São Tomé.

Sodade sodade sodade
Dess nha terra d'São Nicolau.

Si bo t'screve'm
m'ta screve'b.
Si bo t'squece'm
M'ta squece'b.

Até dia ke bo volta.

Sodade sodade sodade
dess nha terra d'São Nicolau.

 

FTL

I've been sending you letters
Telling you how I wanna be beside you
I've been going out of my mind
Trying to find a way to make you mine

Don't you think its time for you
To give me just a little bit of your attention
Time is up I've waited enough
Better be prepaired don't exspect me there

Never gonna be the same again
Never gonna be, the same again

Never gonna be the same again
Never gonna be, the same again

I've been dreaming about you
Why is it in dreams you do anything I want to
When I try to get closer to you
You push me away I dont know what to say

Don't you think its time for you
To give me just a little bit of your attention
Time is up I've waited enough
Better be prepaired don't exspect me there

Never gonna be the same again
Never gonna be, the same again
Never gonna be the same again
Never gonna be, the same again

Why can't you see whats going on with me?
Your gonna wait to late to find yours...

Why can't you see whats going on?

 Never gonna be the same again
Never gonna be, the same again
Never gonna be the same again
Never gonna be, the same again

Το ρολόι που σταμάτησε στις εφτά.!

 

Σ’ έναν από τους τοίχους του δωματίου μου κρέμεται ένα ωραίο παλιό ρολόι που δεν δουλεύει πια. Οι δείκτες του, σταματημένοι, δείχνουν πάντοτε την ίδια ώρα: εφτά ακριβώς.

Σχεδόν πάντα, το ρολόι είναι μόνο ένα άχρηστο διακοσμητικό πάνω σ’ έναν ασπριδερό και άδειο τοίχο. Ωστόσο, υπάρχουν δύο στιγμές στην διάρκεια της ημέρας, δύο φευγαλέες στιγμές, που το παλιό ρολόι μοιάζει να ανασταίνεται από τις στάχτες του σαν τον φοίνικα.

Όταν όλα τα ρολόγια της πόλης μέσα στην τρελή τους πορεία δείχνουν εφτά, όταν όλοι οι κούκοι και τα μηχανικά γκονγκ σημαίνουν εφτά φορές, το παλιό ρολόι της κάμαρας μου δείχνει να παίρνει ζωή. Δύο φορές την ημέρα, μία το πρωί και μία το βράδυ, το ρολόι μου νοιώθει σε απόλυτη αρμονία με το υπόλοιπο σύμπαν.

 

Αν κάποιος κοίταζε το ρολόι εκείνες τις δύο στιγμές θα έλεγε ότι λειτουργεί στην εντέλεια. Μόλις, όμως, περάσει εκείνη η στιγμή, όταν όλα τα ρολόγια πάψουν να σημαίνουν και οι δείκτες τους συνεχίσουν τον μονότονο δρόμο τους, το παλιό μου ρολόι χάνει τον βηματισμό του και παραμένει πιστό σ’ εκείνη την ώρα που κάποτε σταμάτησε.

Εγώ αγαπώ αυτό το ρολόι. Κι όσο περισσότερο μιλώ γι’ αυτό, τόσο περισσότερο το αγαπώ. Γιατί νοιώθω ότι ολοένα και περισσότερο του μοιάζω.

Είμαι κι εγώ σταματημένος σε μια στιγμή. Κι εγώ νιώθω καρφωμένος και ακίνητος. Κι εγώ είμαι, κατά κάποιον τρόπο, ένα άχρηστο διακοσμητικό σ’ έναν άδειο τοίχο.
Όμως, επίσης, απολαμβάνω τις φευγαλέες στιγμές κατά τις οποίες, μυστηριωδώς, έρχεται η ώρα μου.

 

Εκείνη την ώρα νοιώθω ζωντανός. Όλα είναι ξεκάθαρα και ο κόσμος γίνεται υπέροχος. Μπορώ να δημιουργήσω , να ονειρευτώ, να πετάξω, να πω και να αισθανθώ περισσότερα πράγματα εκείνες τις στιγμές απ’ όσο όλο τον υπόλοιπο καιρό. Αυτές οι αρμονικές συγκυρίες επαναλαμβάνονται συχνά, σαν μια αναπόφευκτη αλληλουχία.

Την πρώτη φορά που το ένοιωσα προσπάθησα να γαντζωθώ σ’ εκείνη την στιγμή, νομίζοντας ότι θα μπορούσα να την κάνω να διαρκέσει για πάντα. Δεν έγινε έτσι όμως. Όπως στον φίλο μου, το ρολόι, έτσι κι εμένα μου ξεφεύγει ο χρόνος των άλλων.

...Όταν περάσουν οι στιγμές αυτές, τα υπόλοιπα ρολόγια, που φωλιάζουν σε άλλους ανθρώπους, συνεχίζουν την πορεία τους, κι εγώ επιστρέφω στο ρουτινιάρικο στατικό μου θάνατο, στη δουλειά μου, στις συζητήσεις του καφενείου, στην ανία μου, που συνηθίζω ν΄ αποκαλώ ζωή.

 

Ξέρω, όμως, ότι η ζωή είναι άλλο πράγμα.

Ξέρω ότι η ζωή, η αληθινή, είναι το άθροισμα εκείνων των στιγμών που, μολονότι φευγαλέες, μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε το συντονισμό μας με το σύμπαν.

Σχεδόν όλος ο κόσμος νομίζει- ο δυστυχής- ότι ζει.

Υπάρχουν μονάχα στιγμές πληρότητας, και εκείνοι που δεν το ξέρουν κι επιμένουν να θέλουν να ζουν διαρκώς, θα μείνουν καταδικασμένοι στον γκρίζο και επαναληπτικό βηματισμό της καθημερινότητας.

Γι’ αυτό σ’ αγαπώ , παλιό μου ρολόι. 

Γιατί εσύ κι εγώ είμαστε το ίδιο.

 

Βασισμένο σ' ένα διήγημα του Τζιοβάνι Παπίνι (1881-1956) από το βιβλίο "Να σου πω μια ιστορία" του Χόρχε Μπουκάι. 

Η ώρα του STUFF - Παύλος Σιδηρόπουλος & Δήμητρα Γαλάνη ( Ντουέτο ) 

Κίτρινο το σούρουπο η ώρα έξι και μισή
πες μου κάτι μίλησε δεν αντέχω στη σιωπή
κλείσε το παράθυρο, τρέμω και το σκέπασμα βαρύ
τούτη η πόλη γίνηκε ανυπόφορη πληγή

"Δες βραδιάζει, μη μιλάς
μον' έλα λίγο πιο κοντά"

Ξέρω πως ανάσκελα θα μας βρούνε ένα πρωί
σέρνοντας στο βλέμμα μας κάποια σιωπηλή κραυγή
άδειο θαν' το πρόσωπο κι η ματιά τους αδειανή
με έναν αργό θάνατο να μας λειώνει το κορμί

"Μη φοβάσαι σβήσ' το φως
δεν υπάρχει πού, πότε και πώς"

"Πριν τελειώσει η νύχτα αυτή
πριν μας έβρει το πρωί"

Πες μου αν μ' αγάπησες όσο ο ήλιος την αυγή
όσο ο γκρίζος ουρανός κάποιας άνοιξης βροχή
αν τον φόβο μου έβλεπες πίσω από κάθε μου φιλί
πες μου αν μ' αγάπησες όσο η νύχτα την σιωπή...