Κυριακή και έχει πανσέληνο απόψε

Την αφορμή για την συγκεκριμένη ανάρτηση μου την έδωσε η φίλη μου η dromeas. Σ’ ευχαριστώ για τις αναμνήσεις που ξύπνησες λίγο πριν χαθούν στη λήθη…

 

Θυμάμαι ένα Αυγουστιάτικο δροσερό απόγευμα, καλοκαίρι ήταν του 2004. Η γιαγιά ήταν λυπημένη γιατί το μεσημέρι είχε προηγηθεί ένα μικρό καβγαδάκι με τον παππού.

«Σε παρακαλώ Άγγελε σταμάτα να καπνίζεις και τόσο κρασί πια τι το θέλεις… ο γιατρός είπε…».

Ο παππούς και η γιαγιά καθόταν κάτω από το γέρικο πλάτανο έξω από το σπίτι. Πριν μπω στο αμάξι για να φύγω… πήγα κοντά τους να τους φιλήσω και να τους πω ότι θα τα ξαναπούμε την άλλη Κυριακή.

ΤΟΝ ΜΑΛΩΣΑ.

«Παππού μην τσακώνεστε με την γιαγιά και τώρα που θα φύγω να την προσέχεις…».

Πέταξε στον ουρανό πριν έρθει η επόμενη Κυριακή…

Το ξέρει πως τον αγαπώ και ότι θα τον αγαπώ για πάντα.

Θέλω μόνο να του πω συγγνώμη.

Συγγνώμη αν σε πλήγωσα εκείνη την μέρα κάτω από τον γέρικο πλάτανο…

Τι πιο σημαντικό από το να προλάβεις εσύ το χρόνο πριν σε προλάβει αυτός και χαθεί η στιγμή για πάντα…

WIND

  

Το Μαγισσάκι - Νένα Βενετσάνου

Από τους χρόνους τους παλιούς τό 'χω βαθύ μεράκι
να βγω στις πέρα θάλασσες να βρω το μαγισσάκι

Τ' άπιαστο σαν αερικό στην εμορφιά του Μάης
που αν κάνεις να τον μυριστείς αλίμονό σου εκάεις

Έβγα έβγα μαγισσάκι χτύπα χτύπα το ραβδάκι
ντο και ρε και μι και φα μες στα ροζ τα σύννεφα

Τι ζουμπούλια και τι κρίνα τι και τούτα τι κι εκείνα
ντο και ρε και φα και μι φούχτα μου και δύναμη

Ποιος θα μου δώκει δύναμη κι ένα μακρύ καμάκι
να βγω στις πέρα θάλασσες να βρω το μαγισσάκι

Που 'ναι σπηλιά του ο ουρανός άγγελος η μαμά του
κι αφρός το φουστανάκι του στην άκρια του κυμάτου

Χτύπα χτύπα το ραβδάκι γίνε το νερό στ' αυλάκι
φα και ρε και μι και ντο μες στο μπλε το ξάγναντο

Τα παπιά και τα βαπόρια παν μαζί και πάνε χώρια
έξι τέσσερα κι οχτώ γούρι μου και φυλαχτό

Ανοίξτε πύλες κι εκκλησιές ν' ανάψω ένα κεράκι
να κάνει θαύμα στα κρυφά για με το μαγισσάκι

Που να κοιμάμαι ξυπνητός να τρέχω ξαπλωμένος
και να με λεν χωρίς καρδιά μα να 'μαι ερωτευμένος

Έβγα έβγα μαγισσάκι χτύπα χτύπα το ραβδάκι
ντο και ρε και μι και φα μες στα ροζ τα σύννεφα

Τα παπιά και τα βαπόρια παν μαζί και πάνε χώρια
έξι τέσσερα κι οχτώ γούρι μου και φυλαχτό…

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Νένα Βενετσάνου
Πρώτη εκτέλεση: Νένα Βενετσάνου

elefterifoni - ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΟΤΕ

 

 

Το πεφταστέρι

Δεν είμαι το σκοτάδι ή το φως είμαι το αρχαίο άπιαστο όνειρο…η χαμένη χαρά σου, το κλειδί για την χώρα του ποτέ.
Έχω ανοίξει ένα φινιστρίνι μέσα από το κενό και σε προσκαλώ να πετάξεις.
Πρόσεχε…Κρύβω μέσα μου τα μυστικά σου, τα συναισθήματά σου.
Το πέρασμα δεν είναι και τόσο εύκολο.
Μέσα από μια μεγάλη σκάλα θα οδηγηθείς στον πιο σκοτεινό σου φόβο, η τελική διάσταση, μόνο όταν ανακαλύψεις το πεφταστέρι θα σου πει ποιος πραγματικά είσαι.


Κοίταξα προς τον ουρανό, τράβηξα -απότομα μακριά- το βλέμμα μου από τα αστέρια.
Είμαι μια ξένη που προσπαθεί να ξεχάσει -όπως εσύ με ξέχασες- δεν μπορώ να καταλάβω την έννοια της παρούσας ζωής μου.
Θεέ μου πόσο πίσω έχω μείνει.


Αυτή τη φορά δεν υπάρχει τίποτα για να πάρεις και το καλοκαίρι είναι μίλια και μίλια μακριά.
Απαλύνω τον πόνο με αγαπημένες μελωδίες -αποχωρίζομαι την βροχή- στροφή μακριά. Έλα πάλι το καλοκαίρι που θα σου έχω έτοιμο ένα μωσαϊκό από αστέρια.


Έσπασε ότι φάνηκε να είναι άθραυστο.


Γιατί για μένα ήσουν αδιάσπαστος.

Γιατί για μένα… γιατί για μένα…γιατί για μένα…

Γιατί…γιατί…γιατί…

Έεεει εσείς εκεί κάτω που πατάτε στη γη -τραβήξτε με-! 

WIND

I turned you down - Riverside

I turned you down so hastily
And it’s tearing me apart
In my heart of hearts I’m screaming
In my heart of hearts I cry
And it’s cold
So cold
I turned you down
Oh, I turned you down so thoughtlessly
And it’s tearing me apart
In my heart of hearts I’m screaming
In my heart of hearts I cry
How I wish you told me that
I wish you’d told me that before
I wish you’d told me that before
I wish you’d told me that before

I turned you down... 

Ξαφνική βροχή

                Φυσούσε ένα ελαφρό αεράκι που σου δρόσιζε το πρόσωπο. Ο χειμωνιάτικος ήλιος ήταν

καλά κρυμμένος πίσω από ένα μικρό σύννεφο. Περπατούσα στο δρόμο και οι άνθρωποι γύρω 

μου πηγαινοέρχονταν βιαστικοί, ή έκαναν βόλτες μπροστά στις βιτρίνες των μαγαζιών. 

Αυτοκίνητα έτρεχαν προσπαθώντας να περάσει το ένα το άλλο.

              Ξαφνικά το αεράκι άρχισε να μου γίνεται ένα κρύο χάδι στο μέτωπο. Ο ήλιος  

κρύφτηκε πίσω από μολυβένια σύννεφα. Παντού έπεσε σκοτεινιά και ο αέρας άρχισε να 

στριφογυρίζει τα φύλλα των λιγοστών δέντρων, που ήταν φυτεμένα στο πεζοδρόμιο. Δεν 

άργησαν να πέσουν οι πρώτες σταγόνες της βροχής. Αραιές στην αρχή και μεγάλες, γρήγορα 

έγιναν πυκνότερες. Μέσα σε λίγα λεπτά άρχισε να πέφτει δυνατή απότομη η βροχή. 

               Ξαφνιασμένη και χαμένη στις σκέψεις μου (πολύ καιρό τώρα) άνοιξα την τσάντα μου 

 για να βγάλω το μαγικό ομπρελίνο αλλά που τέτοια τύχη (με έχει εγκαταλείψει και αυτή από 

όταν ήμουνα μικρό παιδί). Η βροχή δυνάμωνε όλοένα και περισσότερο. Η κίνηση του δρόμου 

ξαφνικά πήρε μια άλλη, πολύ διαφορετική μορφή. Οι άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν σαν 

μανιακοί και τα αυτοκίνητα να μειώνουν ταχύτητα. Ένιωθα τον φόβο τους σε κάθε 

τους ανάσα. Με παρέσυραν στον δρόμο τους, άρχισα να νιώθω έντονα την ανάγκη τους να τρέξω 

να προστατευτώ από την μανία της βροχής να βρω ένα υπόστεγο. Στεκόμουν ακίνητη και 

χαμογελούσα με την ταραχή που προκάλεσε.  

               Ευτυχώς συνήλθα γρήγορα και άρχισα να γελάω δυνατά με τα χάλια μου...έφτασα στο 

αμάξι και ξεκίνησα να προλάβω το ζαχαροπλαστείο στη Λ. Ειρήνης (εδώ τα καλά γλυκά)... 

Χτύπησε το τηλέφωνο (σοβαρά μεγάλη ζημιά).... το μήνυμα έγραφε το εξής αι εμ νοτ καμινγκ 

τουναιτ, Λάζαρος γουιλ καμ. Νευρίασα.... του έστειλα και εγώ ένα μήνυμα στα ιταλικά και σιγά 

μην κατάλαβε... 

               Στο δρόμο, κοντά στα πεζοδρόμια, είχαν ήδη σχηματιστεί σωστά ποταμάκια με το 

σκούρο θολό νερό της βροχής. Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό μου "πόσο αδύναμος είναι ο 

άνθρωπος μπροστά στη δύναμη της φύσης". " Όλα όσα με κόπο ετοιμάζει, μπορεί η φύση, αν 

θέλει, να του τα καταστρέψει μέσα σε λίγες ώρες".  

               Μετά από είκοσι λεπτά περίπου έφτασα στον προορισμό μου. Άνοιξε η πόρτα και είδα 

την Μαρία. Πως είσαι έτσι μου είπε και με πήγε αμέσως στην τουαλέτα. Από μακρυά τους 

έβλεπα να μιλάνε και να κάνουν ζωηρές χειρονομίες. Ένα ήταν βέβαιο ότι θα περνάγαμε καλά.

Κάτι που έγινε...

Ήταν μια απρόσμενη μπόρα που πέρασε γρήγορα όπως τόσες άλλες...

Αφιερωμένο ...

Αλκή - Το χρώμα των ονείρων

«Για σένα είμαι ακόμα εδώ,
μαθαίνω ν’αντέχω, να θυμάμαι, να ξεχνώ».
Τους ζωγραφίζω όνειρα, αισθήματα και πάθη
Το χρώμα των ονείρων μου, μπλέκεται μες στα μάτια σου
κι αλλάζει όταν αλλάζεις προοπτικές
Το χρώμα των ονείρων μου κυλάει πάνω στο σώμα σου,
κρύβεται στην ανάσα σου, κάνει κύκλους γύρω από το είναι σου.
Αλλάζει.. αλλάζει όψεις, αλλάζει μορφές»

Μη φεύγεις, μη τρέχεις
δε θέλω να απέχεις
τις δύσκολες ώρες
μαζί μου να ανέχεις

Μη φεύγεις, μη τρέχεις
δε θέλω να απέχεις
και στα όνειρά σου
για πάντα να μ’έχεις

Αα….
Να ταξίδευα
Μες στα μάτια σου
Δες πόσα χρώματα
Ντύνω στα βράδια σου

«Για σένα είμαι ακόμα εδώ
μαθαίνω ν’ αντέχω… να θυμάμαι… να ξεχνώ»

Τις μέρες μου τώρα
στις δίνω για δώρα
να ελπίζεις μέχρι
που να φύγει η μπόρα

Τις μέρες μου τώρα
στις δίνω για δώρα
να μη σταματήσει
του έρωτα η ώρα

Αα…
Να ταξίδευα
μες στα μάτια σου
δες πόσα χρώματα
ντύνω στα βράδια σου

«Για σένα είμαι ακόμα εδώ
μαθαίνω ν’αντέχω, να θυμάμαι, να ξεχνώ
Θέλω να σου φωνάξω δυνατά,
Τις πιο μεγάλες μου στιγμές, τις έζησα μαζί σου
Γιατί εσύ,
μονάχα εσύ κατάργησες τη μοναξιά μου
Έδωσες χρώμα στα όνειρά μου
Έγινες φλόγα που σιγοκαίει μες στα μάτια μου
για να βλέπω πάντοτε τον κόσμο φωτεινό
Μία αφορμή για να σωθώ απ’τα σκοτάδια μου
σ’ένα παρόν θαμπό και σκοτεινό..
Αυτή είναι η αλήθεια μου, και υπάρχει μόνο
γιατί τη μοιράστηκα κάποτε μαζί σου..
Θέλω να σου φωνάξω δυνατά
Άκου τα λόγια μου
Είναι φωνές που σκίζουν τη σιωπή σου
Άκου τη σκέψη μου (άκου τη σκέψη  μου)
Και την ελάχιστη μου αναπνοή
Άκου τον ήχο μου
Που σε τυλίγει κι ύστερα αφήνεται να υπάρχει για να τον ακούς
Εσύ..»

Το γκρουπάκι το βρίσκεται εδώΑλκή

Ένα μεγάλο παιδί

Απόψε περπατώ στα σύννεφα, στον ουρανό ταξιδεύει η σκέψη μου. Μη με κοιτάς απόψε γιατί μπορεί ολότελα να χαθώ στα δυο σου μάτια. Χωρίς επιστροφή…χωρίς γυρισμό… αιώνια χαμένη…
Πώς να συνηθίσω στην απουσία σου, μέσα μου η βροχή δεν λέει να σταματήσει…
Πες μου ο ήλιος λάμπει τη μέρα ή τη νύχτα; Όχι άλλα ψέματα...
Απόψε έκρυψα την οδύνη μου στ’ αστέρια κι έβαψα με κόκκινο τον ουρανό σαν τη φωτιά και σαν το αίμα.
Πώς να σε φυτέψω λουλούδι μου ακριβό
σε χώμα κίτρινο; Τι φως, τι ήλιο να σου δώσω
μες στη σκόνη;
Να σε λατρέψω ήλιε μου;
Δώσ’ μου μια στάλα σου για
να σωθώ.
Μαύρα τα σύννεφα, σ’ εκατομμύρια και ένα διαστήματα εχάθη το όνειρο που μου χάρισες.
ίσως δεν έφυγε ποτέ και το έκρυψα για να σε σώσω… να σωθώ…
Τι κι αν χαθώ;
Στον ουρανό…
Στον άνεμο… Έλα μικρή μου ελπίδα να πάρεις τη θέση σου δίπλα στον καυτό ήλιο, να ταξιδέψουμε σε μεθυσμένους ουρανούς να αγκαλιάσουμε το όνειρό μας…

WIND

Δεν μπορώ να αποφασίσω πιο τραγούδι θα σας αφιερώσω απόψε, άλλωστε η αναποφασιστικότητα είναι κάτι που διακρίνει την ιδιοσυγκρασία του χαρακτήρα μου. Έτσι λοιπόν, σας αφιερώνω και τα δύο. Το πρώτο τραγούδι με βοήθησε να ξεπεράσω κάποιες δυσκολίες όταν ήμουν έφηβη. Για το δεύτερο τραγούδι αυτό έχω να σας πω, πως όσο και αν τα χρόνια περνάνε… 7       18        25        38   45        50        65        75        80        95        105
παραμένω ένα μεγάλο παιδί…

Tracy Chapman - She's Got Her Ticket

 

She's got her ticket
I think she gonna use it
I think she going to fly away
No one should try and stop her
Persuade her with their power
She says that her mind is made
Up

Why not leave why not
Go away
Too much hatred
Corruption and greed
Give your life
And invariably they leave you with
Nothing

Young girl ain't got no chances
No roots to keep her strong
She's shed all pretenses
That someday she'll belong
Some folks call her a runaway
A failure in the race
But she knows where her ticket takes her
She will find her place in the sun

Why not leave why not
Go away
Too much hatred
Corruption and greed
Give your life
And invariably they leave you with
Nothing

She's got her ticket
I think she gonna use it
I think she going to fly away
No one should try and stop her
Persuade her with their power
She says that her mind is made
Up

And she'll fly, fly, fly...

 Lizz Wright - My Heart

My heart,
My head, my mind, my soul, my feeling's over you
My tears, my touch remember all that I am to you

My heart, my mind, my soul, my feeling's over you
My tears, my touch remember all that I am

Will you gonna pick up the phone n' call me
tell me I can come over
I got my ticket and my bags are packed
my coat is hanging over my shoulder

Time is passing n' it's getting late
this heart of mine just can't wait
after all that we've been through
I may be a gift that I wanna give it to you

My heart, my head, my mind, my soul, my feeling's over you
My tears, my touch remember all that I am to you
My heart, my mind, my soul, my feeling's over you
My tears, my touch remember all that I am

Standing by the window and looking out
My heart is turning I wanna shout
You're complicated I don't want to complain
The way you're acting, can you explain?
Will all this love been wasted on you
Can I live without all that is you
You say you love in silence I can hear, all I want is to be near you...baby...

My heart, my head, my mind, my soul, my feeling's over you
My tears, my touch remember all that I am to you
My heart, my mind, my soul, my feeling's over you
My tears, my touch remember all that I am

I'm looking for a reason to stay true
Looking for our love looking in me n' looking at you
I think that I can turn away again
I see that I'm falling in love again

Sometimes, I wanna give you up
Sometimes, I wanna leave you alone
Sometimes, I wanna run away
n' Sometimes, I want you to come back home

My heart...

Μια μέρα μετά...

Πάνω στα ερείπια μιας ρημαγμένης συνείδησης βαλθήκαμε να χτίσουμε ένα κόσμο που να μοιάζει με ελεύθερο άνεμο της απάτητης ψυχής μας… μα τα ερείπια ήταν πολλά και ο κόσμος ένα όνειρο που θάφτηκε κάτω από αυτά…

Πες μου που να στηρίξω τις ελπίδες μου όταν τα αστερία πέφτουν από το βάρος τους…όταν ο ήλιος δύει πριν προλάβω να ερωτευτώ…

Πες μου?

 WIND

Give Me One Reason, Tracy Chapman - Dir. Julie Dash

Give me one reason to stay here and I'll turn right back around
Give me one reason to stay here and I'll turn right back around
Because I don't want leave you lonely
But you got to make me change my mind
Baby I got your number and I know that you got mine
But you know that I called you I called too many times
You can call me baby you can call me anytime
But you got to call me

Give me one reason to stay here - and I'll turn right back around
Give me one reason to stay here - and I'll turn right back around
Because I don't want leave you lonely
But you got to make me change my mind 
 

I don't want no one to squeeze me - they might take away my life
I don't want no one to squeeze me - they might take away my life
I just want someone to hold me and rock me through the night

This youthful heart can love you and give you what you need
This youthful heart can love you and give you what you need
But I'm too old to go chasing you around
Wasting my precious energy

Give me one reason to stay here - and I'll turn right back around
Give me one reason to stay here - and I'll turn right back around
Because I don't want leave you lonely
But you got to make me change my mind

Baby just give me one reason - Give me just one reason why
Baby just give me one reason - Give me just one reason why I should stay
Because I told you that I loved you
And there ain't no more to say...

Ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου

Μια παρτίδα είναι ο έρωτας ένα παιχνίδι ορίων.

Ξεπερνάς τα όρια φλερτάρεις με το λάθος.

Τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Κάποια στιγμή

είσαι αναγκασμένος να έρθεις αντιμέτωπος

μ'αυτή την αλήθεια.

Η πρόκληση να δαμάσεις το απρόβλεπτο

είναι το ίδιο εύθραυστη με το παιχνίδι

των ορίων.Οι άνθρωποι που ζουν μαζί μας

είναι το ίδιο απρόβλεπτοι με κείνους

που δεν γνωρίσαμε ποτέ.Οι γνωστοί είναι

οι πιο επικίνδυνοι άγνωστοι.

Το ψέμα είναι το φλούδι που μέσα του

κρύβουμε το λάθος.Κάποια στιγμή και το πιο

καλοστημένο ψέμα βγαίνει στο φως και φέρνει

τις πιο απρόσμενες ανατροπές.

Ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου.

Κανένα ψέμα δεν προφταίνει να γεράσει.

Κι ο έρωτας;

Υπάρχουν έρωτες που προφταίνουν

να γεράσουν;

ΜΗΤΣΗ ΒΑΛΑΚΑ

Ain't no Sunshine When She's Gone - Bill Withers

Ain't no sunshine when she's gone.
It's not warm when she's away.
Ain't no sunshine when she's gone
And she's always gone too long anytime she goes away...

Wonder this time where she's gone,
Wonder if she's gone to stay
Ain't no sunshine when she's gone
And this house just ain't no home anytime she goes away...

And I know, I know, I know...

Hey, I ought to leave the young thing alone,
But ain't no sunshine when she's gone, only darkness everyday.
Ain't no sunshine when she's gone,
And this house just ain't no home anytime she goes away...

Anytime she goes away...

Αν… θυμηθώ … Να ξεχάσω…

 
Κάποιες φορές αναρωτιέσαι αν τελικά αυτό που έζησες ήταν αληθινό ή απλώς το ονειρεύτηκες… αν την στιγμή την έζησες εσύ… ή ο ίσκιος σου…

Αν τελικά το βράδυ μέσα στον ύπνο μου με επισκέφτηκε η «στιγμούλα» ντυμένη σαν όνειρο…για να μου πει απλώς Αν… σε θυμηθώ… Να σε  ξεχάσω…

Ευτυχώς που έμειναν και δυο φωτογραφίες έτσι ώστε Αν… σε θυμηθώ… Δεν θα σε ξεχάσω…

Αυτή τη φορά το τριήμερο τελείωσε νωρίς…

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΕΡΩΤΕΥΜΈΝΩΝ

Wooden Swords - Ξύλινα Σπαθιά - Σιωπή

Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή...
κοιτάζω απ'το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή.
Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό...

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα
φυλαχτά και μηνύματα
τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε
ξαφνικά...
Η πόλη σαν καράβι
τα φώτα της ανάβει
γιορτή...
Θυμάμαι που γελούσες
να μείνω μου ζητούσες
παιδί...
Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό...

Αληθινή ιστορία

Ένας φτωχός αγρότης ονόματι Φλέμιγκ, ζούσε στο Ayrshire (Σκωτία).
Μια μέρα κι ενώ δούλευε για να ζήσει την φαμίλια του, άκουσε να καλούν σε βοήθεια από τον γειτονικό βάλτο. Άφησε τα εργαλεία του
κάτω κι έτρεξε να βρεί τον φοβισμένο νεαρό που ‘χε χωθεί όλος μεσ’ το βάλτο και φώναζε προσπαθώντας να ελευθερωθεί
Ο αγρότης έσωσε τον νεαρό που αλλιώς θ’ αργοπέθαινε σκληρά
Την επόμενη μέρα μια πολυτελής άμαξα έφτασε στο σπίτι του.
Ένας ευγενής κομψά ντυμένος άντρας κατέβηκε και συστήθηκε ως ο πατέρας του αγοριού που είχε σώσει ο αγρότης.

'Θέλω να σας ανταμείψω. Σώσατε τη ζωή του γιου μου' είπε στον αγρότη
'Δεν μπορώ να δεχτώ πληρωμή γι' αυτό που έκανα', του απάντησε εκείνος.
Την ίδια στιγμή ο μικρός γιος του αγρότη βγήκε στην πόρτα του φτωχικού τους.
είναι γιος σας?ρώτησε ο ευγενής
'Μάλιστα' απάντησε με υπερηφάνεια ο αγρότης.
'Τότε σας προτείνω να μου επιτρέψετε να προσφέρω στο γιο σας την ίδια εκπαίδευση με το δικό μου Αν ο γιος μοιάσει του πατέρα , είμαι βέβαιος ότι θα γίνει κάποιος που και οι δυο θα είναι περήφανοι.
Ο αγρότης δέχτηκε.
Ο γιος του αγρότη Φλέμιγκ, φοίτησε στα καλύτερα σχολεία και στο τέλος πήρε το δίπλωμά του από την Ιατρική Σχολή του Νοσοκομείου St. Marie του Λονδίνου.
Έγινε ένας μεγαλόπνοος (γιατρός) από τους πιο ξακουστούς του κόσμου.


Το 1927 ο διάσημος γιατρός Αλέξανδρος Φλέμιγκ ανακάλυψε την πενικιλίνη
Πολύ αργότερα ο γιος του αριστοκράτη άντρα που είχε σωθεί μικρός στο
βάλτο, προσβλήθηκε από πνευμονία.
Ποιος του έσωσε την ζωή αυτή τη φορά ; …σώθηκε χάρη στην πενικιλίνη

Το όνομα του αριστοκράτη Άγγλου ;

Σερ Ράντολφ Χένρι Σπένσερ Τσόρτσιλ και ο γιος του Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ. . .

Ο Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ κι ο Σερ Αλέξανδρος Φλέμιγκ παρέμειναν φίλοι όλη τους τη ζωή. Ο Σερ Αλέξανδρος Φλέμιγκ πέθανε το 1955, σε ηλικία 74 ετών στο Λονδίνο, Ο Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ πέθανε το 1965, σε ηλικία 91ετών στο Λονδίνο. Τους έθαψαν στο ίδιο κοιμητήριο.

Κάποιος είπε μια μέρα

Ότι φεύγει, ξανάρχεται...

Δούλευε σαν να μην είχες ανάγκη τα λεφτά...

Αγάπα σαν να μην είχες ποτέ πληγωθεί...

Χόρευε σαν κανείς να μη σε κοιτούσε...

Τραγούδα σαν κανείς να μη σε άκουγε...

Να ζεις ως εάν ο ουρανός ήταν επί γής...

Μερικές φορές λόγω των διακυμάνσεων της καθημερινής ζωής, ξεχνάμε τα μικρά σημαντικά τίποτα. Ξεχνάμε να πούμε «Καλημέρα». «Παρακαλώ», «Ευχαριστώ» ή να συγχαρούμε κάποιον που μόλις έζησε ένα σημαντικό γεγονός γι’ αυτόν. Ξεχνάμε απλά να κάνουμε μια φιλοφρόνηση ή μια καλοσύνη μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση να την κάνουμε.

Αναρτήθηκε από βασιλιας της μοναξιας
http://vasiliastismonaxias.blogspot.com

Riverside-Conceiving you

I’ve been watching you
Not waiting for the right moment to make the first move
Do you want to know
Why I keep avoiding your eyes
And why I’m running away?
It’s crazy, I know

I’ve been conceiving you for too long

Or maybe I’m destined to be alone?
Or maybe there’s someone who will understand
That I’m not able to share my world?
I’m still running away
It’s crazy, I know

I’ve been conceiving you for too long
If only I could change all things around

Still conceiving you all along…

I’ve been conceiving you for too long
If only I could change all things around
I’ve been conceiving you for too long
I’ve grown used to that

Still conceiving you all along…

Ήξερες ότι...

Ήξερες ότι αυτοί που εμφανίζονται σκληροί στην καρδιά, είναι στην πραγματικότητα αδύναμοι και ευαίσθητοι;

Ήξερες ότι αυτοί που περνούν τον χρόνο τους προστατεύοντας τους άλλους, είναι αυτοί που πραγματικά θέλουν κάποιον να τους προστατεύει;

Ήξερες ότι η μεγαλύτερη επιθυμία που μπορεί να σε πιάσει, είναι η επιθυμία για ζωή;
Ήξερες ότι τα τρία πράγματα που είναι πιο δύσκολο να ειπωθούν είναι:

«Σ' αγαπώ»

«Λυπάμαι»

«Βοήθησέ με»

Ήξερες ότι αν θυμάσαι πολλά πράγματα από την εφηβεία σου, τότε δεν την έζησες;

Ότι οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται στο ηλιοβασίλεμα;

Ήξερες ότι αυτοί που ντύνονται στα κόκκινα είναι περισσότερο σίγουροι, με αυτοπεποίθηση για τον εαυτό τους;

Ήξερες ότι εκείνοι που ντύνονται στα κίτρινα, είναι εκείνοι που απολαμβάνουν την ομορφιά τους;

Ήξερες ότι η νύχτα ενώνει τις παράλληλες διαδρομές ανθρώπων;

Ήξερες ότι εκείνοι που ντύνονται στα μαύρα, είναι εκείνοι που θέλουν να περνούν απαρατήρητοι και χρειάζονται τη βοήθεια και την κατανόησή σου;


Ότι αν συνεχίσεις να αναρωτιέσαι για κάτι λάθος που συμβαίνει, δεν θα βρεις ποτέ τη λύση;

Ήξερες πως όταν βοηθάς κάποιον, η βοήθειά σου επιστρέφει πάλι σε σένα εις διπλούν;

Ήξερες ότι η τηλεόραση και ο έρωτας είναι χαρακώματα;

Ήξερες ότι είναι πιο εύκολο να πεις τι νιώθεις γράφοντάς το, παρά λέγοντάς το κατά πρόσωπο; Αλλά ήξερες ότι έχει μεγαλύτερη αξία όταν αυτό το λες κατά πρόσωπο;

Ήξερες ότι είναι πιο δύσκολο να βρεις πώς θα ζήσεις μια όμορφη ζωή, από το πώς θα έχεις έναν ωραίο θάνατο;

Τώρα ξέρεις…

Ξέρεις;

 

Deep Purple - Sometimes I feel like screaming

While you were out...

the message says

You left a number

and I tried to call

But they wrote it down

in a perfect Spanish scrawl

in a perfect Spanish scrawl

Yet again
I'm missing you
King size bed
(in a) hotel someplace
I hear your name
I see your face
I see your face

(The) back street dolls

and the side door johnnies

The wide eyed boys with their bags full of

money

Back in the alley

going bang to the wall

Tied to the tail

of a midnight crawl

Heaven wouldn't be

so high I know

if the times gone by

hadn't been so low

The best laid plans

come apart at the seams

and shatter all my dreams

Sometimes I feel like...

Screaming

close my eyes

It's times like this

my head goes down

and the only thing I know

is the name of this town

is the name of this town

Yet again
I'm missing you
won't be long
O' coming home
Until that distant time
I'll be moving on
I'll be moving on...

 

Deep Purple - Don't Make Me Happy

You stare into the room, nothing there but space

No sign of any message gone without a trace

But I don't want your pity, if that's what you think

I'll take my comfort from this hole I'm sinking in

Waste my time, drink my wine, take my money

That's alright, I don't mind but don't try to be funny

Don't make me good
Don't make me mad
Don't make me fly
Don't make me happy

It's nice here in this room, you would like it, yes you would

It's got a bed, two chairs and a table, I'd leave here if I could

There's a man standing up who's down on his knees

Outside the cold wind sends a shiver through the trees

On the line, left behind, under pressure

It's so bad, let me be, I don't want to get better

Don't make me good
Don't make me mad
Don't make me fly
Don't make me happy

I don't care what you think but think about this

It could have been someone else, beware of what you wish

Now the door is closed, locked and sealed

And now you think you know how rejection feels

Waste my time, drink my wine, take my money

That's alright, I don't mind but don't try to be funny...

Don't make me good
Don't make me mad
Don't make me fly
Don't make me happy...

Τάσος Λειβαδίτης - Ο θλιμμένος ποιητής της Ουτοπίας.

ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ

-O Tάσος Λειβαδίτης γεννήθηκε στις 20 Aπριλίου του 1922. Έζησε 66 χρόνια και έφυγε από κοντά μας απροσδόκητα, ξημερώματα Kυριακής στις 30 Oκτωβρίου του 1988.

 -Tο 1940 εγγράφεται στη Nομική Σχολή του Πανεπιστήμιου της Aθήνας. Δεν θα τελειώσει όμως ποτέ, καθώς τον κερδίζει η Αντίσταση, οργανώνεται στην EΠON. Στην καρδιά της Kατοχής το 1943, χάνει τον πατέρα του, ενώ αργότερα, όντας στην Μακρόνησο (1951), χάνει και τη μητέρα του.

 -Το 1946 κάνει και την πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση δημοσιεύοντας το ποίημα "Tο τραγούδι του Xατζηδημήτρη" στο περιοδικό "Eλεύθερα Γράμματα" του Δημήτρη Φωτιάδη.

 -Η τετραετία 1948 - 1952, τον βρίσκει εξόριστο για τις πολιτικές του ιδέες στον Mούδρο, τον Aη-Στράτη και την Mακρόνησσο, μαζί με άλλους πνευματικούς ανθρώπους της αριστεράς (Kατράκης, Pίτσος, Δεσποτόπουλος, Aλεξάνδρου, Πατρίκιος, Kαρούσος, κ.α.).

-Το 1953 δημοσιεύει το "Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου", για το οποίο του απονέμεται το πρώτο βραβείο Ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Nεολαίας στη Bαρσοβία. Tο βιβλίο κατασχέθηκε αργότερα κι ο ποιητής θα συρθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Aιτία το φιλειρηνικό του περιεχόμενο. Βρισκόμαστε στην καρδιά του ψυχρού πολέμου.

-Το 1954 εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα H AYΓH όπου και κρατάει τη στήλη της κριτικής του βιβλίου μέχρι το 1980, με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα έχει κλείσει λόγω δικτατορίας.

-Το 1965, εκδίδονται σε τόμο με τίτλο "Ποίηση 1952-65" όλες οι μέχρι τότε ποιητικές του συλλογές.

-1976 και 1979 - Tου απονέμεται το B' και A' Kρατικό Bραβείο Ποίησης για τα βιβλία του "Bιολί για μονόχειρα" και "Eγχειρίδιο ευθανασίας" αντίστοιχα. Γράφει την "Δραπετσώνα" κ.α. τραγούδια σε μουσική M. Θεοδωράκη.

-Το 1985 - Εκδίδονται η συλλογή "Bιολέττες για μια εποχή" και το 1987 ο δεύτερος τόμος με τα μέχρι τότε έργα του, με τον τίτλο Ποίηση B.

-1988 - Oκτώβρης: O ποιητής εισάγεται στο Γενικό Kρατικό Nοσοκομείο και υποβάλλεται σε δύο αλλεπάλληλες εγχειρήσεις για ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, διάρκειας 5 ωρών η καθεμία, που όμως δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν το μοιραίο.

 
ΕΡΓΑ ΤΟΥ

-Μάχη στην άκρη της νύχτας, 1952.
-Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας, 1952.
-Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου, 1953.
-Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο, 1956.
-Συμφωνία αρ. 1, 1957.
-Οι γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια, 1958.
-Καντάτα, 1960.
-25η ραψωδία της Οδύσσειας, 1963.
-Οι τελευταίοι, 1966.
-Νυχτερινός επισκέπτης, 1972.
-Σκοτεινή πράξη, 1974.
-Οι τρεις, 1975.
-Ο διάβολος με το κηροπήγιο, 1975.
-Βιολί για μονόχειρα, 1977.
-Ανακάλυψη, 1978.
-Ποιήματα (1958-1963), 1978.
-Εγχειρίδιο ευθανασίας, 1979.
-Ο τυφλός με το λύχνο, 1983.
-Βιολέτες για μια εποχή, 1985.
-Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα, 1987.
-Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου, 1990 (Εκδόθηκε μετά το θάνατο του ποιητή).

Τέχνη

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν,και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα.

Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα, και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα.

Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους, και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς,

Είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,

Συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που έφτυσα, έζησα την απάνθρωπη στιγμή.

Όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα.

Ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου―κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός.

Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα,τού δωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε, τού δωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς, και πείναγε.

Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση,κατηγόρησα, έκανα το χρέος μου από υπολογισμό,και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα στα σκυλιά.

Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό.

Τάσος Λειβαδίτης

Αγαπούσε μία κοπέλα που έμενε στην Ξάνθη.
Δεν τον άφησαν να πάει.
Άπλωσε κι αυτός το αντίσκηνο του σε ένα ερημικό δέντρο κι έγραψε πάνω με κιμωλία: Ξάνθη.
Τι ματαιότης οι αποστάσεις!

Τάσος Λειβαδίτης 

Monkey3 - Driver

Monkey3 - "Je Et Bikkje"